| ေလ်ာ႔တြက္မိပါတယ္ |
 |
 |
 |
| Short Stories - Short Stories | |||
| Monday, 05 October 2009 10:04 | |||
|
လူေတြလူေတြ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး၊
ေမာဟမီးေတြနဲ႔လံုးေထြးေနၾကတယ္။ ဒီမီးေတြေၾကာင့္ပဲ လူေတြဟာ ပူေလာင္ေနၾကတာေပါ့။ ပူေလာင္တယ္ဆုိေပမယ့္လဲ ဒါကို ပူေလာင္တယ္လို႔မထင္ၾကပါဘူး။ ဓါးသြားေပၚကပ်ားရည္စက္ေတြလိုပါပဲ။ လူေတြဟာ နိစၥဓူ၀ ဒီမီးေတြနဲ႔ရင္ဆုိင္ေနရ ေပမယ့္လည္း ဒီမီးေတြကိုပူတယ္လို႔မသိတဲ့လူေတြက နည္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီမီးေတြကို ပိုးဖလံမ်ိဳး မီးကိုတုိးဆုိသလို ၀င္တိုးေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေတြကို ဆင္ျခင္တံုတရားလက္ကိုင္ထားၿပီး မီးေတြနဲ႔ကင္းေ၀ေအာင္ ေနဖုိ႔ၾကိဳစား ေနတဲ့သူတစ္ဦးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေျပာရဦးမယ္ အဟမ္း...... တယ္။ အခုမီးနဲ႔ေတာင္မခ်က္ျပဳတ္ေတာ့ဘူး။ ျမင့္သြားၿပီ ....အရမ္းကိုျမင့္သြားၿပီ....... မီးလြတ္ဆုိေတာ့ မီးနဲ႔မခ်က္ျပဳတ္ပဲ စားရမယ္ေပါ့။ ဒါဟာ အသီးေတြကိုပဲစားခိုင္းတာပဲလို႔ လူေတြကဒီလို သံုးသပ္ၾကတယ္။ တရားပြဲကျပန္လာတယ္ဆုိရင္ပဲ လူေတြဟာအိမ္မွာက်န္ေနခဲ့တဲ့ သူေတြနဲ႔ေတာင္ မတူေတာ့သလို အင္မတန္ရင့္က်က္တဲ့ သူေတာ္စင္ေတြလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ကဲငါကေတာ့ ဒီေန႔ကစၿပီး မီးလြတ္စားေတာ့မယ္ မင္းတုိ႔ငါ့အတြက္သစ္သီးေတြသာစီစဥ္ေပေတာ ့ စသျဖင့္ေပါ့။ လူေတြလူေတြ အ၀ိဇၹာဖုံးတာေျပာပါတယ္။ မီးလြက္စားၾကပါဆုိတာ... ဘာပဲစားစား ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး၊ ေမာဟမီး စတဲ့မီးေတြလြတ္ေအာင္ စားၾကလို႔ေျပာတာ....အဲဒါလူေတြက အဓိပၸါယ္ ေကာက္လြဲၿပီး မီးနဲ႔မခ်က္တဲ့ သစ္သိီးေတြကို စားခို္င္းတယ္မွတ္ေနတာ။ ကုိ္ယ္စားခ်င္တဲ့ အစားအစာေတြမစားရရင္ ေဒါသထြက္မယ္... ကုိယ္မၾကိဳက္တဲ့ အစားအစာေတြစားေနရရင္လည္း ေဒါသထြက္မယ္....ဒါ... မိီးေတြပဲေပါ့...ကုိယ္ စားခ်င္တဲ့အစားအစာေတြ စားေနရရင္ေတာ့လည္း ထပ္ထပ္ၿပီးစားခ်င္တဲ့ ေလာဘမီးေတြျဖစ္ၾကျပန္ေရာ..မီးေတြ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းလိုက္တာေနာ္...ေအာင္မေလး......... က်ဳပ္တုိ႔လိုဆင္းရဲသားေတြ ဟင္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔မစားရလို႔ တတ္မက္တဲ့စိတ္ေတြလည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ေလာမီး ေဒါသမီးေတြလည္း မရွိပါဘူးလို႔ေျပာတဲ့သူေတြေရာ႐ွိႏို္င္မလား... အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ဒညင္းသီး တစ္ခါစားအလံုး ႏွစ္ဆယ္အစိတ္တဲ့ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ ဘုၾကီးေတြထြက္လာ လို႔ဆုိေတာ့ကာ ဒီမီးေတြက ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြးေတာင္ေလာင္ေနတာဗ်..... ဒညင္းသီးေပၚမွာေသာလည္းေကာင္း၊ ဘဲကင္ၾကီးေပၚမွာေသာလည္းေကာင္း ေတာက္တဲ့မီးကေတာ့အတူတူပါပဲ...စာေပ ေတြထဲမွာလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ အျမဲတမ္း ထမင္းစားတို္င္း အမဲသားပါမွစားတယ္။ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း ႏြားေတြေမြးထား တယ္ ႏြားသက္ၿပီးအသားေတြကိုသူ႔ အတြက္လည္းဖယ္ထားတယ္။ ေရာင္းလည္းေရာင္းတယ္ တစ္ေန႔သူမ႐ွိတုန္း သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေရာက္လာၿပီးအမဲသားလာ၀ယ္ပါတယ္။ အိမ္ကဇနီးျဖစ္သူက သူ႔ေယာက်ၤားအတြက္ ဖယ္ထားတဲ့ အမဲသားပဲ႐ွိေတာ့တယ္မေရာင္းႏိုင္ဘူးေျပာတာကို အိမ္မွာဧည့္သည္ေရာက္ေနလို႔ပါဆုိၿပီး အတင္း၀ယ္ေနတာေၾကာင့္ အားနာၿပီးေရာင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ လင္ေယာက်ၤားျပန္လာလို႔ သူ႕အတြက္စားစရာအမဲသားမ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ တစ္ခါ တည္းပြဲၾကမ္းပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေဒါသေတြ တဟုန္ထိုးထြက္လာၿပီး ဓါးကို တစ္ခါတည္းေျပးယူကာ ႏြားပါးစပ္ကလွ်ာကို ဆြဲယူၿပီး တစ္ခါတည္းျဖတ္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ လွ်ာအျဖတ္ခံရတဲ့ႏြားခမ်ာ နာၾကင္လြန္းလို႔ေျပးလႊား ေန႐ွာပါတယ္။ သူကေတာ့ ျဖတ္လာတဲ့ႏြားလွ်ာကို မီးနဲ႔ကင္ပါေတာ့တယ္။ ကင္လို႔ၿပီးတာနဲ႔သူလည္း ဒီအမဲလွ်ာကုိအားရပါးရစားလိုက္တာ အမဲလွ်ာရဲ႕ကင္ထားတဲ့ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕လွ်ာကလည္း တိကနဲပ်က္က်သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာေတာ့ သူဟာလည္း ခုနက လွ်ာျဖတ္ခံရတဲ့ႏြားလုိပဲ နာၾကင္မႈဒဏ္ကို ျပင္းထန္စြာခံစားရပါေတာ့တယ္။ ပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ဒီမီးေတြလြတ္ေအာင္ စားၾကပါလို႔ေျပာေတာ့ေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စားေနရင္းနဲ႔ေတာင္မ၀ႏိုင္ပဲ ေကာင္းလိုက္ တာ ထပ္စားခ်င္ေသးတယ္ ထပ္စားဦးမယ္ စသျဖင့္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကပ္ၿပီးစားေပါ့။ အ၀တ္အစားဆိုလည္းဒီတိုင္းပဲ အ၀တ္အစားဆုိတာ အ႐ွက္လံုဖုုိ႔ပဲမဟုတ္လား။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ေမ့ေနလိုက္တာ ညေနက်ရင္အသိတစ္ေယာက္က Dinner ဖိတ္ထားတယ္။ သူ႔ေမြးေန႔မို႔လို႔တဲ့ သြားရမွာက Club တစ္ခုပဲ ဖိတ္တဲ့သူက လူငယ္မို႔ Club တစ္ခုမွာ သူ႔ေမြးေန႔ကိုက်င္းပါတာ။ ညေနကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ ...... လူေတာ္ေတာ္စံုေနၿပီ ဘူေဖးေကၽြးမွာပါလား .... အင္းလူေတြကမ်ားသား ........ဟိုေလွ်ာက္လိုက္ဒီေလွ်ာက္္လိုက္နဲ႔ ေမြးေန႔႐ွင္ကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္အခ်ိန္ ေကၽြးမလဲဆုိတာကိုေစာင့္ေနတာေပါ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ စိုးရိမ္သားဗ်။ ဘူေဖး ကိုလူေတြအမ်ားၾကီးေကၽြးမွာဆုိေတာ့ တန္းစိီရ မယ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္မွ ကုန္သြားရင္ဒုကၡပဲ စိုးရိ္မ္စိတ္ကေလးနည္းနည္း႐ွိေနတာမို႔ ဘူေဖးေကၽြးမယ့္ ေနရာ နားကုိ ေလ့လာၾကည့္လိုက္တယ္။ ပန္းကန္ေတြဇြန္းေတြ ဘယ္ေနရာမွာထားလဲေလ့လာၾကည့္လိုက္တယ္။ ေတြ႔ၿပီ ဒီဘက္ ကေနတန္းစီရမွာပဲ ပန္းကန္ေတြထားတဲ့ေနရာကေနစီရမွာေလ အဲ့ဒီေနရာမွာပဲ ရစ္သိီရစ္သီ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနလိုက္တယ္ ေမြးေန႔႐ွင္နဲ႔အေပါင္းအပါေတြ သီခ်င္းေတြဆုိၿပီး စားၾကပါေတာ့ဆုိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ပန္းကန္နဲ႔ဇြန္းကုိကုိင္ၿပီး တန္းစီေနတဲ့လူေတြ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယ ဟာ...ေ႐ွ႔ကလူကလည္းေႏွးလိုက္တာ ဗိုက္ကဆာေနၿပီ အိုထမင္းေၾကာ္ကိုထည့္တယ္ ဆုိ႐ုံ ေလာက္ထည့္မွပဲ ထမင္းကိုနည္းနည္းပဲစား ဟင္းကိုမ်ားမ်ားစာ အို ၀တ္သားတံုးၾကီးေတြ ႏွစ္တံုးေတာင္ထည့္တစ္တံုးတည္း နဲ႔ေတာ့အျဖစ္ေလာက္ဘူး။ အိုဒါက Sea Food ပဲ။ ၃ ဇြန္းေလာက္ပဲထည့္လိုက္တယ္။ သိပ္မမ်ားပါဘူး ပန္းကန္တစ္၀က္ ေလာက္ေပါ့ ဒါက အရြက္ေၾကာ္ပါေလရာေလးပဲထည့္မွ ဒါကၾကက္သားကို အ႐ုိးထုတ္ထားတာ စားေကာင္းမယ့္ပံုပဲ ၃ ဇြန္း ေလာက္ပဲထည့္လိုက္တယ္။ ပန္းကန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ေမာက္ေနၿပီ ဒါေပမယ့္ဘဲကင္က႐ွိေနေသးတယ္။ ေပါင္(၂) ေခ်ာင္းပဲထည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္လူေတြအတြက္လည္း႐ွိေသးတယ္ေလ။ ေအာ္ဒါက ငါးကိုအပိုင္းလိုက္ပိုင္းၿပီးအတစ္ေကာင္လံုးပံု မပ်က္ေအာင္ေၾကာ္ထား တာပဲ ေခါင္းနဲ႔ အမွိီးကို ခ်န္ထားၿပီး အလယ္ပိုင္းအသားေလး (၂) တုန္းကိုပဲ ထည့္လိုက္တယ္။ သိတယ္မလားေနာက္လူ အတြက္ခ်န္ရအံုးမယ္ေလ။ ဟင္းခ်ိဳကိုေရာက္ၿပီပန္းကန္လံုးေလး တစ္လံုးယူလိုက္တယ္ အို.... တုန္ယန္း ဟင္းခ်ိဳပဲ ငါးဖယ္တံုးႏွင့္ ငံုဥကိုပဲေရြးၿပီး ဆယ္ထည့္လိုက္တယ္။ သိပ္မမ်ားပါဘူး တစ္ပန္းကန္လံုး ပုဇြန္၊ ငါးဖယ္လံုး ႏွင့္ ငံုဥေတြခ်ည္ပဲ Ok ပန္းကန္လည္းေမာက္ေနၿပီ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္က်တဲ့ေနရာကုိလာလိုက္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာက်က်နန ထိုင္ၿပီး ဆြဲၿပီဗ်ိဳ႕ အို စားလို႔ေကာင္းလိုက္တာ ဗ်ာ..............ပန္းကန္တစ္၀တ္ေလာက္ပဲစားၿပိီးခ်ိ္န္မွာစိုးရိ္မ္းစိတ္ေတြ၀င္လာတယ္။ ျမန္ျမန္စားမွ လူေတြကမ်ားတယ္။ ကုန္သြားရင္ငါ ထက္ယူလို႔မရပဲေနလိမ့္မယ္။ အခ်ိဳေရနဲ႔ သစ္သီးေတြစားဖို႔ ငါ့ဗိ္ုက္ကေရာဆန္႔ပါ့မလား.. ေတာက္..... ဒီလိုမွန္းသိရင္ကြာ အိမ္ကမိန္းမေခၚခဲ့ရင္ေကာင္းသား Club ထဲမွာေတာ့မီးေလးေတြက မွိန္မွိန္ေလးထြန္းထားေပမယ့္ ရင္ထဲကမိီးေတြက ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာကုိေတာ့ ဗုိက္၀သြားမွပဲ သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ေၾသာ္ငါ့ႏွယ္..........ဘူေဖး နဲ႔ေတြ႔မွပဲ ၿငိမ္းေနၿပီလို႔ထင္ေနတဲ့ မီးေတြကို ငါေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္ ေလွ်ာ့မတြက္ၾကနဲ႔ေနာ္.............
|
|||
| Last Updated on Monday, 10 May 2010 09:15 |
