ေမး-ဆရာ့ရဲ႕အမည္နဲ႔ရာထူးကို ေျပာျပေပးပါ။

ေျဖ-ကၽြန္ေတာ္က ေနထြန္းသိန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္စုလုပ္တာေပါ့ေနာ္။ လက္႐ွိကၽြန္ေတာ္ဒီမွာ မန္ေနဂ်င္းဒါ႐ိုက္တာ

MD ရာထူးယူထားပါတယ္။

ေမး-ဆရာ့ရဲ႕ဇာတိနဲ႔ ဆရာ့ရဲ႕အေၾကာင္းေတြေျပာျပေပးပါအံုး။

ေျဖ-ဇာတိကေတာ့ ရန္ကုန္ပါပဲ။ မိဘေတြကေတာ့ ဦးတင္ထြန္း၊ ေဒၚနီလာ အေဖကေတာ့ အေမ့ထက္အရင္ဆံုးတာပါ။

ညီမေလးတစ္ေယာက္လည္းဆံုးသြားတယ္။ အခုလက္႐ွိ အေမနဲ႔ေနတယ္။

ေမး-ဆရာဒီေလာကထဲေရာက္႐ွိခဲ့ပံုေလးနဲ႔ ပညာရပ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပေပးပါအံုး။

ေျဖ-အင္း....ဒီေလာကထဲေရာက္႐ွိခဲ့တယ္ဆိုတာက အဓိကက ဘယ္ကစလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္(၁၀)တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့

ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားတာေပါ့ေနာ္။အေရးအခင္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ ပိတ္ထားတာ ပံုမွန္က ကိုယ္ကလည္းေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္

ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ အရင္ကလည္း Electronic ေတြဘာေတြစိတ္၀င္စားတယ္။ ဒီ Engineering နဲ႔ပတ္သက္တာေတြ စိတ္၀င္စားတယ္။

အေဖကလည္း Engineer ကိုး။ RIT သြားဖုိ႔ေပါ့ေလ။ ေနာက္ပိုင္းမွာအေဖက Singapore က ျပန္လာၿပီးေတာ့ Singapore မွာ

အလုပ္သြားလုပ္ေသးတယ္။ ျပန္လာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးပါလာတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ XP ေခတ္ေပါ့ကြာ။ ေနာက္ Recording

တစ္လံုးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ 80A ေပါ့။ ေမာ္နီတာဆုိတာကလည္း Black and White အထဲမွာ Harddisk ဆိုတာလည္း ပါတာမဟုတ္ဘူး။

Floppy ေလးေတြပဲ ပါလာတာ။

ေမး-ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ေလာက္ကလဲမသိဘူးဆရာ။

ေျဖ-၁၉၉၀ေလာက္ကေပါ့။

ေမး-ဘာျဖစ္လို႔ ဆရာဒီေလာကထဲေရာက္လဲခင္ဗ်ာ။

ေျဖ-အဲဒီမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို စေတြ႔ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို ႀကိဳက္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အစကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကေတာ့ သံုးတာေပါ့ေနာ္။

အဲေနာက္ပိုင္းကြန္ပ်ဴတာေတြကလည္း ျမင့္လာတယ္။ ေနာက္သံုးရင္းသံုးရင္းနဲ႔ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို Program ေရးလို႔ရမွန္းသိလာတယ္။

ေနာက္ပိုင္း Programေရးရင္းနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးရတာကို သေဘာက်သြားတယ္။  Calculator နဲ႔စာ႐ြက္ေတြနဲ႔လုပ္ေနတဲ့ေခတ္ကေန

ကြန္ပ်ဴတာသံုးလိုက္လို႔ရွိရင္ပိုျမန္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို ျမန္လာတယ္။  Program ေရးတာ စိတ္ပါၿပီးေတာ့ လုပ္ျဖစ္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ေပၚလာျပီးေတာ႔စတက္တာပါ။  University of Computer ကသခ်ၤာဌာနေအာက္ကေပါ့။

႐ွိမွန္းေတာင္မသိခဲ့ဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေတာ့ RIT မသြားျဖစ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္တက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီကေန

တကၠသိုလ္တက္၊ ကြန္ပ်ဴတာလုပ္၊ ေတာက္ေလွ်ာက္လည္း ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ကြန္ပ်ဴတာကလည္း

႐ွိေနေတာ့လုပ္ျဖစ္တဲ့သေဘာပါ။ အဲဒီတုန္းကျမန္မာ့ေလေၾကာင္းမွာ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက  GM ျဖစ္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေတြလက္ေဆာင္ရတယ္။

ႏိုင္ငံျခားေလယာဥ္ကုမၸဏီေတြက လက္ေဆာင္ေပးတာ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းမွာ ကြန္ပ်ဴတာသံုးမယ္။ မင္းလည္း ၀ိုင္းကူးေပးပါဆုိတာနဲ႔

၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ကူရင္းနဲ႔ ခရီးေ၀းေတြ Ticked Program ေတြေရးေပးရင္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကို ေတာ္ေတာ္လုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေတြကေတာ့

ေတာ္ေတာ္ျမင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္မွာ႐ွိတာကေတာ့ နိမ့္သြားတယ္။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သမီးရယ္၊ ကိုယ္ရယ္ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္

ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္အတူတူတက္ျဖစ္ခဲ့့ၾကေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္းေက်ာင္းတက္ ေနာက္ဟိုလူ႔Program ေရးေပး၊ ဒီလူ႔ Program

ေတြေရးေပးရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခါနီးက်ေတာ့ ငါဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အသက္ေမြးရင္ ရလိမ့္မယ္။ ငါေတာ့ရေအာင္ လုပ္ၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး အဲဒီမွာ

သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးေတာ့လုပ္ျဖစ္သြားတာပါ။

ေမး-သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္စုၿပီးလုပ္ျဖစ္တာလား။

ေျဖ-အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္လုပ္ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္တို႔အႀကီးတန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါတယ္။ ေနာက္ကိုယ္တုိ႔အတန္းက

သူငယ္ခ်င္းေတြပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ေအာက္က အတန္းကလည္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာပညာ႐ွင္ေတြ စုလုပ္ျဖစ္ၾကတာပါ။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ Training နဲ႔ Hardware ေပါ့။ Software ေရးတာကေတာ့ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားပဲေရးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ Hardware ေတြ၊

Training ေတြ သိပ္မလုပ္ဘူး။ Hardware ကိုေတာ့ ၀ိုင္းကူေပးတယ္ေပါ့ေနာ္။ Software ေရးတာပဲ အလုပ္မ်ားတယ္။ ေနာက္က်

လူေတြအမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ေက်ာင္းၿပီးခါစစုလုပ္ၾကေတာ့ လူေတြမ်ားတာေပါ့။ အလုပ္ကလည္း ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္

အလုပ္တစ္ဖက္န႔ဲက်ေတာ့ လူေတြလည္းကိုယ့္ဟာကိုယ္ႏိုင္ငံျခားသြားျပီး  ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိယ္ ေလွ်ာက္သြားၾကေတာ့လည္း

အဲဒီကုမၸဏီမလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ Hardwareလုပ္မယ့္လူက( ကိုမင္းဆိုတာ Micro ေပါ့ေနာ္) Hardware လမ္းေၾကာင္းသီးသန္႔လုပ္ဖုိ႔ဆိုၿပီး

ခြဲထြက္သြားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း Software ခ်ည္းပဲသီးသန္႔လုပ္မယ္ဆိုၿပီး  လုပ္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ သံုးေယာက္က Software

သီးသန္႔လုပ္မယ္ဆိုၿပီးဒါကိုစလုပ္ျဖစ္တာပါ။

ေမး-ဆရာဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္က ဆယ္တန္းေအာင္ပါသလဲခင္ဗ်ာ။

ေျဖ-ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၈၀ မွာ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖတာေပါ့ေနာ္။ ၈၀ ဘက္ပဲဆိုပါေတာ့။

ေမး-ဆရာေအာင္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ကြန္ပ်ဴတာေလာကထဲ ေရာက္သြားခဲ့တာလား။

ေျဖ-အင္း..အဲဒီလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ၉၀ ေလာက္မွ ကိုယ့္အေဖ Singapore က ျပန္လာမွ ကြန္ပ်ဴတာပါလာေတာ့မွ စၿပီးလုပ္ျဖစ္တာ

ေမး-ဆရာဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ၾကား ဘယ္ေက်ာင္းေတြ တက္ျဖစ္ခဲ့ေသးလဲခင္ဗ်ာ။

ေျဖ-ကိုယ္အဲဒီတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာစလုပ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ေလ။ ခရီးက သိပ္မေရာက္ဘူးေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ စာ႐ြက္စာတမ္းနဲ႔ အဲတုန္းက

အင္တာနက္ကလည္း႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။အဲဒီတုန္းကလည္း ႏိုင္ငံျခားနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုးအဆက္အသြယ္႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။

အဲဒါနဲ႔ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြလိုက္တက္မယ္ေပါ့ေလ။ ေနာက္တက္ျဖစ္ေတာ့လည္း အဲတုန္းက Singapore ကုန္တိုက္မွာဖြင့္တဲ့

ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းမွာ တက္ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက Singapore ကုန္တိုက္ဆိုတာ ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္။

ပန္းဆိုးတန္းအေပၚဆံုးဘေလာက္မွာ ႐ွိတာပါ။ အဲဒီမွာသင္တန္းတက္တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ဆရာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး။

တစ္ခ်ိဳ႕ဆရာမေတြလည္း ေမ့ကုန္ၿပီ။ အဲဒီတုန္းက Word တို႔၊  Excel တို႔  ပဲေပါ႔။ အဲဒီတုန္းက ထြန္းႏိုင္လင္း (Master ၿပီးထားတဲ့ အစ္ကို)၊

ထြန္းႏိုင္၀င္းဆိုတဲ့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ အဲမွာ ထြန္းႏိုင္လင္းဆိုတာကကိုယ့္ဆရာပဲ။ သူက အဲဒီမွာ ဆရာလုပ္ေနတာ။

ေမး-ဆရာဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာကကို ၀င္လာခဲ့တာလဲ။

ေျဖ-အဲဒါက ကိုယ္ေျပာခဲ့သလိုေပါ့ ကိုယ့္ကြန္ပ်ဴတာတက္ျဖစ္ခဲ့တာက ကြန္ပ်ဴတာကို ေတာ္ေတာ္လုပ္ျဖစ္ခဲ့လို႔ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ Engineering

ဆိုရင္စိတ္ကူးတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေပၚေအာင္ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတာက အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိလိမ့္မယ္။ ေနာက္ Electronic တစ္ခုကို

Design လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ပစၥည္းကိရိယာအခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာမွာက်ေတာ့ ဘာမွမလိုဘူး။ Language

ဆိုတာကနားလည္တယ္ဆိုရင္ ဆိုလိုခ်င္တာက ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး႐ွိတယ္။ ဘာသာစကားတစ္ခုကို နားလည္တယ္ဆိုရင္ စိတ္ကူးတစ္ခုကို

အလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္။ စိတ္ကူးလုိက္လို႔ျဖစ္လာေအာင္ လြယ္လြယ္လုပ္လို႔ရတယ္။ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္လက္တစ္ကမ္းမွာပဲ

႐ွိတယ္ေပါ့ေနာ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနအထားနဲ႔ ေျပာရရင္ ကြန္ပ်ဴတာက အလြယ္ေလးျဖစ္တာပဲဆိုၿပီး အဲဒီမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို ႀကိဳက္သြားတယ္။

စိတ္ကူးလိုက္တိုင္း ကိုယ္စိတ္ကူးလိုက္တဲ့ဟာတစ္ခုကိုျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ရတယ္။ ဒါကြန္ပ်ဴတာမွာေၾကာင့္မို႔ရတာ။

ေမး-ဆရာ ဒီေလာကထဲေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာကေရာ။

ေျဖ-ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အသက္ေမြးလို႔ရေအာင္လို႔လည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္တာနဲ႔ပဲ အသက္ေမြးသြားခ်င္တယ္။ အဲဒီခံယူခ်က္နဲ႔ပဲ

ဒီေလာကထဲကိုေရာက္လာခဲ့တာပါ။

ေမး-ဆရာ ဒီေလာကထဲမွာပဲ အၿမဲရပ္တည္သြားမလားခင္ဗ်ာ။

ေျဖ-အဲဒီလို အစီအစဥ္႐ွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ အေဖသူငယ္ခ်င္းေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ ႐ွိတယ္ေပါ့ေနာ္။

ၾသစေၾတးလ်တို႔၊ ကေနဒါတို႔မွာ သူတို႔က အဲဒီတုန္းကလာေပါ့ေနာ္။ ကြန္ပ်ဴတာလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထြက္ေပါ့။

အဲဒီေခတ္ကေက်ာင္းေတြအၾကာႀကီးပိတ္ထားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကလည္း ထြက္သြားတဲ့လူေတြမ်ားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကိုယ္က

ကြန္ပ်ဴတာေတြစလုပ္ေနၿပီဆုိေတာ့ ႏိုင္ငံျခားလည္း သိပ္မသြားခ်င္ဘူး။ အစကေတာ့ သြားမလို႔ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြ

ဘာေတြက ေက်ာင္းေတြဘာေတြအပ္ေပးၿပီးၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လဲမေျပာတတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး

ဘာလုပ္မွာလဲ။ ဒီမွာလည္းကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္႐ွိတာပဲ တက္လို႔ရေနၿပီပဲဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့ေနာ္။ ငါေတာ့ မသြားေတာ့ဘူးဆိုၿပီး အဲဒီတုန္းကစၿပီး

ကိုယ္ႏိုင္ငံျခားမသြားခဲ့တာေနာက္အလုပ္လုပ္ေတာ့လည္း ဒီမွာပဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္လုပ္လို႔ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒီမွာပဲလုပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ႏိုင္ငံျခားသြားလို႔႐ွိရင္လည္းေနာက္ပိုင္းက်ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္လုပ္ဖုိ႔က်ခက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ၀န္ထမ္းပဲလုပ္ရဖုိ႔မ်ားတယ္။

ႏိုင္ငံျခားမွာဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းလုပ္လုိ႔႐ွိရင္၀န္ထမ္းကို မႀကိဳက္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဆိုလိုခ်င္တာက ကိုယ္ကကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို

ငယ္ငယ္ထဲက ကိုယ္ပိုင္ပဲလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့၀န္ထမ္းလုပ္ေနရရင္ ကိုယ္၀င္တဲ့အလုပ္ကိစၥပဲ လုပ္ေနရမွာ က်န္တဲ့ကိစၥလုပ္ရေတာ့မွာ

မဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ဆိုက္လုပ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း Hobbyသေဘာမ်ိဳးပဲ လုပ္လို႔ရမယ္တကယ္တမ္း ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ Product တစ္ခုကို

လူေတြသံုးေနဖုိ႔ဆိုတာက Setup တစ္ခုနဲ႔မလုပ္ဘဲနဲ႔ တစ္ကုိယ္ေတာ္လုပ္လို႔မရဘူးဆိုေတာ့ အဲ့ဒီကို မသြားဘူးလို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေမရိကားေရာက္ေတာ့ ေဟ့ေကာင္လာကြာဆိုၿပီး လွမ္းေခၚေတာ့ အဲဒီေတာ့ ေအး မင္း အဲဒီမွာ

ကုမၸဏီလုပ္ငန္းေထာင္လို႔ရမယ့္အေျခအေန႐ွိရင္လာခဲ့မယ္။ အဲဒါသူငယ္ခ်င္းက ဟာ အဲဒါေတာ့ မင္းမလြယ္ဘူးကြာ။ Native Book ယူရအံုးမွာ။

ဟာ..အဲဒါဆို မလာေတာ့ဘူး၊ မလာေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေျပာလိုက္တယ္(ရယ္လ်က္)

ေမး-ဆရာမိသားစု၀င္အေၾကာင္း ေျပာျပေပးပါဦး။

ေျဖ ...ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ဆရာ၀န္ေပါ့ေနာ္။ ဘြဲ႔ရၿပီးေတာ့ အစိုးရအလုပ္၀င္လုပ္တယ္။ အခုေတာ့

NGO မွာလုပ္တယ္။ ကိုယ့္မွာသားတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ သားက အခု (၃) ႏွစ္ (၈) လေလာက္ေတာ့ ႐ွိၿပီ။

ေမး-အခုလက္႐ွိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ICT ေစ်းကြက္အေျခအေနေပၚ ဆရာ့ရဲ႕အျမင္ေလးေတြကို ေျပာျပေပးပါဦး။

ေျဖ-ICT ေစ်းကြက္အေျခအေန ေလာေလာဆယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ Software သမားေပါ့ေနာ္။ ငါ့ညီေမးတာ ICT ဆိုေတာ့ Hardware

ေရာ၊ Software ေရာ အကုန္ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္မလုပ္တဲ့ဟာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ငါ့ညီတို႔ျမင္တာနဲ႔

သိပ္ၿပီးေတာ့မထူးျခားဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲဒါကေတာ့ သိပ္မေျပာလိုေတာ့ဘူး။ အစ္ကိုတို႔ Software ကေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ကိုယ္က

တစ္ကယ္တမ္းက Basic to Basic Service ေတြေပးတယ္။ Product ေတြေရာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းေပါ့ေနာ္။ ဒီသာမန္စားသံုးသူ ျပည္သူလူထုဆီ

တိုက္႐ိုက္သြားတဲ့လုပ္ငန္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က ဒီစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို Software ေတြေရးေပးတယ္၊

ေရးေပးၿပီးသားေတြေရာင္းတယ္ဆုိေတာ့ဒီစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ အေျခအေနေကာင္းေနတယ္ဆိုရင္နဲ႔ပဲ နံပတ္(၁)ကုိယ္ကေတာ့

ေကာင္းေနဆဲပဲ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကနည္းနည္းတန္႔ေနတယ္ဆုိရင္ ကို္ယ္တို႔လည္း အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက

ကိုယ္တို႔က မ်ားေသာအားျဖင့္ လုပ္ငန္းအႀကီးႀကီးေတြထက္ Small and Middle လုပ္ငန္းေတြမ်ားတယ္။ အဓိက ကိုယ့္ Customer ဆိုေတာ့ အခု

ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာလည္း စီးပြားေရးေတြကငါ့ညီသိတဲ့အတိုင္းပဲ။ တစ္ကမၻာလံုးစီးပြားပ်က္တာေရာ၊ ဘာေရာ ၿပီးေတာ့ေနာ္ အကုန္လံုး

စီးပြားေရးေတြအားလံုးက နည္းနည္းေလးေနတယ္။သူတို႔ေလးရင္ ကိုယ္တို႔ဘာလုပ္လို႔ရမလဲ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ရေလာက္တဲ့

အေျခအေနေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုကလဲ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ လုပ္ငန္းေတြအလုပ္လုပ္လို႔

မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္လုပ္ငန္းကို နည္းနည္းေလးစနစ္က်ေအာင္ျပန္လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ႐ွိတဲ့လူေတြ႐ွိတယ္ ဆိုၾကပါေတာ့။

အခုမဂၤလာေစ်းႀကီးမီးေလာင္သြားတယ္။ အဲဒီဆိုင္ေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ေပါ့။ မီးေလာင္သြားတယ္။ ေလာေလာဆယ္ဘာမွလုပ္လုိ႔မရဘူး။

ထိုင္ေနမယ့္အတူတူ ငါ့လုပ္ငန္းေလးစနစ္က်ေအာင္ ျပန္လုပ္မယ္။ အရင္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ပဲစနစ္က်ေအာင္လုပ္ခ်င္ခ်င္ ေစ်းေရာင္းရတာနဲ႔

႐ႈပ္ေနတာ အခုက်ေတာ့ ေစ်းမေရာင္းရဘူးဆိုေတာ့ ထိုင္ေနမယ့္အတူတူ စနစ္တက်လုပ္ေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဆီက Software ေတြ

လာ၀ယ္တဲ့သူ႐ွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြက မေကာင္းဘူးဆိုေပမယ့္ အဲဒီမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္းေတြစနစ္က်ေအာင္

လုပ္ၾကရေအာင္ဆိုတဲ့ လုပ္ငန္း႐ွင္ေတြကလည္း ႐ွိေနေသးတဲ့အခါက်ေတာ့ ေလာေလာဆယ္အလုပ္ေတာ့ရပ္တည္ႏိုင္ေသးတယ္ေပါ့ေနာ္။

အဲလိုေတာ့႐ွိတယ္။

ေမး-ေနာင္ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ICT ေစ်းကြက္အေျခအေနကိုလည္း သံုးသပ္ေပးပါဦး။

ေျဖ-အဲဒါကလည္း ခုနတုန္းက ေျပာသလိုပဲ တိုင္းျပည္စီးပြားေတြ လုပ္ငန္းေတြရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနေတြနဲ႔ ဆိုင္တယ္ေပါ့ေနာ္။

ကိုယ္ျမင္သေလာက္ေျပာရရင္ နံပါတ္(၁)ေ႐ြးေကာက္ပြဲၿပီးသြားရင္ လူတိုင္းလိုလို စီးပြားေရးသမားတိုင္းလိုလိုပါပဲ။

ဒီထက္ပုိၿပီးေကာင္းလာဖုိ႔ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ နံပါတ္(၂)အခုလို လမ္းစေတြေတြ႔ေနရတာက ဘဏ္ေတြဖြင့္မယ္။ လူေတြက

စီးပြားေရးမလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္နည္းနည္းက်ပ္လာေရာ ၾကာရင္ ကိုယ္၀န္နဲ႔ကိုယ္က ဒီလည္ႏိုင္တဲ့ အင္အားက သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး။

အလုပ္ေတြမေကာင္းေတာ့ အေၾကြးေတြျဖစ္လာတယ္။ အေၾကြးျဖစ္လာေတာ့ ကိုယ့္၀န္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုန္သြားေရာ။ မလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘဏ္ေတြေပၚလာၿပီး ဘဏ္ေတြက ေခ်းေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ျပန္လည္လာႏိုင္တဲ့ သေဘာ႐ွိတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါဆို လုပ္ငန္းေတြက

ျပန္ၿပီးေတာ့ အေျခအေနေကာင္းလာႏိုင္တယ္။ ဟုိတုန္းကအာ႐ွဓနဘဏ္တို႔ေခတ္ေကာင္းစဥ္ကလည္း ဘဏ္ကေငြေခ်းေပးႏိုင္ရင္

ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္တယ္။ ခုဘဏ္ေတြက (၄)ဘဏ္ေတာင္ထပ္ဖြင့္မယ္ၾကားတယ္။ ခုလုပ္ေနတယ္။ ဒီဘဏ္ေတြဖြင့္လာရင္ေတာ့

ေငြကျပန္ၿပီး၀င္မယ္ဆိုလို႔႐ွိရင္ေတာ့ စီးပြားေရးေတြျပန္တက္လာတယ္။ အဲက်ရင္လည္း ျပန္ေကာင္းသြားမယ္။ Organization ေတြလည္း

လုပ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒါေတြက စီးပြားေရးလည္း ျပန္တက္လာဦးမွာေပါ့။ အလုပ္အကုိင္၊ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပၚလာမယ္ေပါ့ေနာ္။ ေပၚလာရင္

စီးပြားေရး ျပန္တက္လာမယ္ ေကာင္းလာမွာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ရတယ္။ ကိုယ္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း လုပ္ေနၾကရတယ္။

ေမး-ဆရာလူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားေျပာအံုးမလဲမသိဘူး။

ေျဖ-ဘာေျပာခ်င္လဲဆိုေတာ့ အဓိကကေတာ့ လူငယ္ေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ္လည္းၾကံဳခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္လည္းအစတုန္းကေတာ့

ကံေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္မိဘေက်းဇူးေရာ၊ ဆရာသမားေတြ ေက်းဇူးေၾကာင့္ေရာေပါ့။ ဘယ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုတာ

ေစာေစာစီးစီးသိိခဲ့ရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူငယ္ေတြျဖစ္တတ္တာက အဓိကက သူတို႔ (၁၀)တန္းေအာင္ၿပီးၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ

ဒါမွမဟုတ္လည္း ေနာက္တစ္ဆင့္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ရၿပီးၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ၾကမွန္းမသိဘူးျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း

ကြန္ပ်ဴတာဆိုရင္အလုပ္ေတြေပါတယ္။ သင္ၾကားလို႔ကလည္း လခေကာင္းတယ္။ ဂုဏ္႐ွိတယ္ဆိုၿပီး၊ ဆရာ၀န္ဆုိလည္း ဆရာ၀န္၊

အင္ဂ်င္နီယာဆိုလည္းအင္ဂ်င္နီယာေပါ့။ ဒါကေတာ့ ေခတ္တိုင္းလိုလိုေပါ့။ ေပၚပင္ဆိုတာကေတာ့ ႐ွိေနတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ေပၚပင္မို႔လို႔

မလုပ္ရဘူးလည္း မေျပာပါဘူး။ လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ၿပီဆိုတဲ့အလုပ္က ကိုယ္တကယ္တစ္သက္လံုး လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္မ်ိဳး၊

စိတ္ပါတဲ့အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ရင္ေတာ့ပိုေကာင္းတယ္။ အဲလိုအလုပ္မ်ိဳးဟုတ္မဟုတ္ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ သတိထားေ႐ြးသင့္တယ္။ ေ႐ြးၿပီးရင္လည္း

ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ေပါ့ေနာ္။ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မဆို ဘယ္လမ္းေၾကာင္းပဲ ေ႐ြးေ႐ြး၊ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ ၀ါသနာပါပါ၊

မပါပါအခက္အခဲဆိုတာ႐ွိတယ္ေလ။ အခက္အခဲဆိုတာ ႀကီးႀကီးမားမားကို ေတြ႔ရမွာပဲ။ ကိုယ္တို႔လည္း ႐ွိခဲ့၊ ေတြ႔ခဲ့တာပဲေလ။ ဒီလုပ္ငန္းစေတာ့

တကယ္ဆိုကိုယ့္ဒီကုမၸဏီအေနနဲ႔ စလုပ္တာ စုစုေပါင္းဆို(၁၅)ႏွစ္၊ (၁၆)ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီ။ ဒါမတိုင္ခင္ကလည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုယ္ပုိင္

ဟုိသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္းလုပ္၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္းလုပ္ ဒါေတြလည္း႐ွိခဲ့တာပဲ။ ပိုက္ဆံ၊ ေငြေရးေၾကးေရး အဓိကမဟုတ္တာေတြေရာေပါ့

ဆိုေတာ့ အခက္အခဲေတြအမ်ားႀကီး႐ွိခဲ့တာေပါ့။ အဲေတာ့ အဓိကက ကိုယ္၀ါသနာပါဖုိ႔၊ ကိုယ့္ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ကိုက္ဖုိ႔ေပါ့။ ဒါေတြက

အခက္အခဲေတြကို သည္းခံႏိုင္တယ္၊ ေက်ာ္ႏိုင္တယ္။ အဲလိုမွမဟုတ္ရင္ စိတ္ပ်က္သြားၿပီးေတာ့ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားတယ္။

လမ္းတစ္၀က္မွာတင္လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားရင္ တအားနစ္နာတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ေလ။ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုကေနျပန္စရတယ္။

အဲဒါမ်ိဳးေတြမျဖစ္ေအာင္သတိထားၿပီးေတာ့ လုပ္သင့္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဓိကအဲဒီအ႐ြယ္မွာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ

တကယ္စိတ္ပါလက္ပါ ကိုယ္၀ါသနာပါရာေ႐ြးခဲ့တဲ့သူက ထူးခၽြန္ပါတယ္။ ထူးခၽြန္တဲ့သူက ေအာင္ျမင္တာပဲ။ အဓိကက အဲဒါပါပဲ။

ကိုယ္မွာခ်င္တာေလ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။