| ဆရာဦးေအာင္စိုးမိုးႏွင္႔ေတြ႔ဆံုျခင္း |
 |
 |
 |
| Media - Computer | |||
| Monday, 07 June 2010 08:47 | |||
|
ေမး - ပထမဆံုးဆရာရဲ႕အမည္နဲ႔ရာထူးကို ေျပာျပေပးပါ ဆရာ။ ေျဖ - ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေအာင္စိုးမိုးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီ Computer Centre ရဲ႕ မန္းေနဂ်င္းဒါ႐ိုက္တာပါ။ ေနာက္........ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာပညာ႐ွင္မ်ားအသင္းမွာလည္း အလုပ္အမႈေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေဆာင္႐ြက္ေပးေနပါတယ္။
ေမး - ဆရာရဲ႕ ေမြးသကၠရာဇ္ေလးလည္း ေျပာျပေပးပါဆရာ။ ေျဖ - ကၽြန္ေတာ္က ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွာ ေမြးတာပါ။
ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ႕မိဘမ်ားနဲ႔ ဆရာ့ရဲ႕ဇာတိကိုလည္း ေျပာျပေပးပါအံုးခင္ဗ်ာ။ ေျဖ - ကၽြန္ေတာ့ဖခင္က ဦးေဖၾကည္၊ မိခင္က ေဒၚစံပယ္တင္။ မိဘေတြကေတာ့ Trading ကုိ အဓိကလုပ္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ပါပဲ။ အေဖက ၿမိတ္ကဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာေမြးၿပီး ငယ္ငယ္ကၿမိတ္မွာေနခဲ့ၿပီး (၃)တန္းေလာက္ကရန္ကုန္ေရာက္ပါတယ္။
ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်ာ၊ ဆရာ ဒီေလာကထဲကို ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္စၿပီး ေရာက္ခဲ့တာလဲဆိုတာရယ္၊ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ေရာက္႐ွိလာခဲ့တယ္ဆိုတာရယ္ပါ ေျပာၾကားေပးပါခင္ဗ်ာ။ ေျဖ - ကၽြန္ေတာ္(၁၀)တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ IDCS ကို ဒီကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ကေန ၀င္ခြင့္ေတြေခၚတယ္။ ဒီအဂၤလန္ကေခၚတဲ့ NCC ေပါ့။ သင္တန္းေတြဖြင့္တဲ့ ကာလေတြေပါ့။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီမွာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔သခ်ၤာ၀င္ခြင့္ေတြေျဖရတယ္။ အဲဒီက အမွတ္ကို ၾကည့္ၿပီးမွ ဒီအစုိးရအေနနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတာပါ။ နဲနဲသက္သာတာေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းလခက FEC နဲ႔သြင္းရတာပါ။ စာေမးပြဲေအာင္ရင္ သူကဆက္ဆက္ျပီးတက္သြား႐ံုပဲေပါ့။ အျပင္စရိတ္၊ အသံုးစရိတ္ေတာ့ ကုန္တာေပါ့။ ၀င္ခြင့္ေျဖလို႔ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တက္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ IDCS စတက္ျဖစ္တယ္။ တကၠသိုလ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကြန္ပ်ဴတာကို ဒီေလာက္သိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေနာက္တကယ္တမ္းစတင္ၿပီး Program ေတြဘာေတြစေရးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈကို တျဖည္းျဖည္းပိုသိသိလာတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားလာတယ္။ အားလံုး IDCS တက္ေတာ့ နာရီ (၇၂၀)တက္ရတယ္။ ဘာသာရပ္ေတြလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ဆိုင္မယ့္ ေနာက္ပိုင္းသံုးလို႔ရယ့္ Account လိုမ်ိဳးထိ စံုေအာင္ထည့္ေပးထားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီေလာကထဲစတင္ေရာက္႐ွိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေမး- ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာကကို ၀င္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- ဒီသင္တန္းမွာ Program ေတြအမ်ားႀကီးဆြဲရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္းလည္း Software အေသးေလးေတြေရးျဖစ္တယ္။ IDCS ၿပီးေတာ့ ေနာက္သင္တန္းေတြတက္ျဖစ္တယ္။ ဒီေက်ာင္းမွာပဲ တက္တာပါ။ အဲဒါတက္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြဖြင့္ေတာ အဲဒီမွာပဲ HR ေတြကို Training လည္းေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Training စျဖစ္ပံုက ကၽြန္ေတာ္ Study Guide စလုပ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ (၁၀)တန္းသခ်ၤာျပတယ္။ အဲဒီတုန္းက (၁၀)တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးပါရင္ Guide ျပန္လုပ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္(၁၀)တန္းကို ဂုဏ္ထူး(၄)ခုနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္နဲ႔ျမန္မာကလြဲၿပီး က်န္တာေတြပါတယ္။ (၁၀)တန္း Guide အေနနဲ႔ျပျဖစ္တယ္။ အျခား၀ိုင္းေတြကလည္း ျပတယ္ေပါ့။ (၁၀)တန္းေဘာ္ဒါက ACA ပညာရိပ္သာေပါ့။ အဲဒီက ဆရာႀကီးဦးခ်ိဳေအးဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္သခ်ၤာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ျပတာကဆရာဦးေက်ာ္ႏိုင္ သူနဲ႔က ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မွာ IDCS တက္ေတာ့ခင္တာ။ သူကလည္း IDCS တက္တာ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထက္အမ်ားႀကီး ႀကီးပါတယ္။ သူနဲ႔အတူ သခ်ၤာ Guide အျဖစ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သူကထူးခၽြန္တယ္။ သူကသခ်ၤာေက်ာ္ႏိုင္ပါ။ သူနဲ႔တြဲလုပ္ရင္း Training လိုင္းကို စလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးေတာ့ Cyber Cafe ကိုေထာင္ရင္း Training ေလာကမွာစလုပ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဒီေလာကထဲစေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ေမး- ဆရာဒီေလာကထဲမွာ အၿမဲရပ္တည္သြားမွာလား။ ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္အဲလုိပဲ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ခုတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ Training ေရာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆက္လုပ္သြားပါတယ္။
ေမး- ဒီေန႔လို ဘ၀အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေအာင္ ဆရာႀကိဳးစားခဲ့ပံုေလးေတြကိုလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြထဲမွာ အဓိကႏွစ္ခု႐ွိတယ္။ Training ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Program/Project လက္ခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Training မွာဆိုရင္ ဒီကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းကေန Training စတာပါ။ ၿပီးေတာ့ Cyber Cafe ေထာင္တယ္။ အဲဒါက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔စၿပီးလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၈၊ ေမလ ၁ရက္ေန႔မွာ Training သီးသန္႔စျဖစ္ပါတယ္။ Training လုပ္တဲ့အခါ အခက္အခဲေတြမ်ိဳးစံုေပါ့ေလ။ စက္ေတြကလည္း အသစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုလုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီလာတတ္တဲ့ သင္တန္းသားေတြရဲ႕လုိအပ္ခ်က္ေတြျဖည့္ေပးႏိုင္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သင္တန္းေတြမွာ ဘာေတြလိုအပ္မလဲ။ မီးကအစ သင္တန္းခန္းထဲမွာ ျပည့္စံုေနဖို႔ေတြေရာေပါ့။ အဲဒါေလးေတြက သင္တန္းပိုင္းမွာ လုပ္ရတဲ့အပိုင္းပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႀကိဳးစားရတာက သင္ႏိုင္တဲ့ဆရာေတြေပါ့။ ဆရာေတြေျပာင္းသြားလည္းအာေဘာ္မေျပာင္းေအာင္ ဘယ္လိုမ်ိဳးလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ ျပင္ဆင္ရ၊ သင္႐ိုးကိုပံုေသျပင္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။ HR Program ကေတာ့ သင္တန္းမွာလည္း ႐ွိတယ္။ အဲဒါေလးေတြကေတာ့ ဒီ Training Program ပိုင္းမွာကေတာ့ Development ထိကေတာ့ ပစၥည္းစာရင္းနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေတြ ေသခ်ာျပင္ထားတာမ႐ွိေသးဘူး။ အဲဒါမ်ိဳးေတြဆိုခက္ခဲတယ္။ ေနာက္သူေဌးက ေျပာင္းခ်င္ေပမယ့္ ၀န္ထမ္းေတြက ေျပာင္းလဲမွာ မႀကိဳက္တာေတြ႐ွိတယ္။ ေျပာင္းလဲလို႔ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ Font ကစေျပာင္းလဲမႈ ျပႆနာေတြ ရင္မဆိုင္ခ်င္တာပါမယ္။ အဲဒါေတြကအစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း ညင္ညင္သာသာနဲ႔လက္ခံခ်င္လာေအာင္ ေျပာရတဲ့အပိုင္းေတြ႐ွိပါတယ္။ ေရာ့ၿပီးၿပီ အင့္ဆိုၿပီးလည္း ကိုယ္ကၿပီးတာနဲ႔ သူတို႔လက္ထဲ ဒီတိုင္းထည့္လို႔မရေသးဘူးေလ။ သူတို႔သံုးတတ္ေအာင္ကအစေပါ့။ ဂ႐ုစိုက္ရတယ္။ ဒါက Development အပိုင္းမွာေပါ့။
ေမး- ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။ ဆရာ့ရဲ႕ငယ္ဘ၀ေလးကိုလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- အင္း ငယ္ဘ၀က ငယ္ငယ္ကေတာ့ အဓိက ကၽြန္ေတာ္ပထမဦးဆံုးတက္တဲ့ ေက်ာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေမသင္တဲ့ေက်ာင္းကို စတက္ရတာေပါ့ေနာ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထရမယ္။ စာဘယ္လိုက်က္ရမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာစာဖတ္ရမယ္ဆိုတာကအစ အေမကသင္ေပးတာေလ။ ဒါေၾကာင္ ကၽြန္ေတာ့္မိဘႏွစ္ပါးကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္စတင္သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းပါပဲ။ သင္တန္းေက်ာင္းက ဆရာေတြပဲေပါ့။ (ရယ္လ်က္) ။ မူလတန္းတက္တာကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ၿမိတ္မွာတက္တာေပါ့ေနာ္။ (၁၉၈၀)၀န္းက်င္ေလာက္ကေပါ့။ အဲေတာ့ ငယ္ငယ္ကအေျခခံပညာေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အတန္းေတြကေတာ့ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ပါတယ္။ ပထမ၊ ဒုတိယပဲ ဆုေလးေတြရၿပီး ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္(၇)တန္းႏွစ္မွာဆိုရင္ လူရည္ခၽြန္(တိုင္း)အထိေတာ့ အေ႐ြးခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ သင္တန္းေတြကေတာ့ ေႏြရာသီအားလပ္ရက္ေတြမွာ တက္တာေလာက္ပဲ႐ွိပါတယ္။ သိုင္းတို႔ဘာတု႔ိေပါ့။ ကိုယ္ခံပညာရေအာင္ဆိုၿပီး တက္တဲ့သေဘာပါ။ ေဘာလံုးတို႔ေပါ့။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ အားကစားနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေပါ့။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္တာေတြ လုပ္ျဖစ္တာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္က အလယ္တန္းေလာက္မွာစၿပီးေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာပိုင္းကိုစၿပီး စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးေတြ ႐ွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါမ်ိဳးေတြေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဆံုး႐ံႈးတာေတြ႐ွိတယ္။ အိမ္ကအေမေရာ၊ အေဖေရာကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္တစားလုပ္ေနတဲ့ အေပၚ မလုပ္နဲ႔လည္းမေျပာဘူး။ ပ်က္စီးတယ္ဆိုၿပီးလည္း မထားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းလုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္ေလွ်ာက္လုပ္ၾကည့္တာပဲ (ရယ္လ်က္)။ ေက်ာင္းတက္လိုက္ ပိတ္ရက္ေရာက္ရင္ အဲဒါေတြလုပ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ လုပ္ေနတာပဲ။ (၁၀)တန္းတက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သခ်ၤာနဲ႔ ႐ူပေဗဒကို အေတာ္၀ါသနာပါတယ္။ သခ်ၤာက (၉၉)၊ က်န္တာက (၇၆)လား မသိဘူးရတယ္။ ေမ့ေတာ့ေမ့ေနၿပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေျပာရရင္ ဒီေလာက္ပါပဲ။ က်န္တာကေတာ့ ကေလးသဘာ၀ေတြပါပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
ေမး- ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ။ ခုလက္႐ွိဆရာ့ရဲ႕မိသားစုဘ၀အေၾကာင္းေလးလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- အေဖကေတာ့ သာ့သနာ့ေဘာင္၀င္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္းး၀တ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ၀င္တာပါ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ အေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အႀကီးဆံုးပါ။ေအာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးက ၀ိဇၹာနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတာ၊ ကၽြန္ေတာ္မွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ သူကေတာ့ ခု(၁၁)လပဲ႐ွိေသးတယ္။
ေမး- လက္႐ွိျမန္မာျပည္ရဲ႕ ICT ေလာကအေျခအေနနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာပါဦးဆရာ။ ေျဖ- အင္း လက္႐ွိ ICT ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ICT ကို႐ွိမွန္လည္းသိၿပီ။ သံုးရင္လည္း ရၿပီ။ အားလံုးလည္း သံုးေနၾကၿပီေပါ့။ သံုးတယ္ သံုးရင္လည္း လန္းတယ္ေပါ့။ အဲဒါကေတာ့လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ျမင္တဲ့အခ်က္ေပါ့။ အင္တာနက္ကေတာ့ ဒါ First ေပါ့။ ၿပီးရင္ Smart နဲ႔ဆက္သံုးမယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ႐ွိလာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းအသံုးေတြ႔ရသေလာက္က အဲဘက္မွာ အရမ္းစိတ္၀င္စားတဲ့လူနဲ႔ တကယ္တမ္းပညာရပ္ပိုင္းကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ခါးသီးတဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရတယ္။ ဥပမာ Program ေဆာက္ရေတာ့မယ္။ ရက္မေက်ာ္ဘဲ စာရင္းအတိအက်လုပ္ရေတာ့မယ္။ ဒါကိုျပင္ခြင့္မ႐ွိဘူးတို႔ျပင္ခြင့္႐ွိတယ္တို႔ ဒါေတြ႐ွိလာမယ္။ က်န္တဲ့ လိုေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳေတြ႕ရတာက တကယ္တမ္းလုပ္ၾကည့္ၿပီးအလုပ္မွာေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားတာမ်ိဳးေတြ႐ွိတယ္။ မေအာင္ျမင္ခင္မွာေပါ့။ ဥပမာ Customer ဘက္က စိတ္ပ်က္တာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါမ်ိဳးလည္း ႐ွိတယ္။ စိတ္ပ်က္တယ္ဆိုတာက သူေဌးက လုပ္ခ်င္တယ္။ ၀န္ထမ္းက ထြက္သြားတယ္ဆိုေတာ့ကာ သူေဌးကေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ခန္႔တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ထြက္သြားတယ္ဆိုရင္ အဲမွာ သူေဌးက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လုပ္ရေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။ ဒါက Department နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရတဲ့ အျမင္ပါ။ က်န္တာေတြလည္း ႐ွိမွာပါ။ လည္း႐ွိတယ္။ ဒီဟာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ေ႐ြးခ်ယ္စရာလည္း ႐ွိတယ္။ ဒီဟာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ သံုးတယ္။ အျခားၿမိဳ႕ေတြမွာလည္း သံုးလာတယ္။ ေနာက္ ဆိုင္ေတြေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိလာတာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့လူနဲ႔ ဒီကလူနဲ႔ G-Talk ေလးေတာ့ ေျပာလိုက္တာမ်ိဳးေတာ့ ႐ွိေနၾကၿပီဆုိေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က Hardware ပိုင္းနဲ႔ Application ပိုင္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုရမယ့္ ေနာက္ကေဖးေတြသံုးတဲ့အေနအထားကလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ေလဆိပ္ေတြမွာ သံုးတာအရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္အေနအထားနဲ႔စာရင္ အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒီထဲမွာ လုပ္ထားတဲ့ စက္ေတြရဲ႕ အျပင္အဆင္ရယ္ ေနာက္ Software ေပါ့။ အဲဒီပိုင္းမွာက ႏိုင္ငံျခားကေန ၀ယ္သံုးတဲ့တစ္ခ်ိဳ႕ Software ေတြမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ NGO ေတြ၊ ကုမၸဏီႀကီးအခ်ိဳ႕ေတြမွာ ႐ွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူနည္းစုေလာက္ကပဲ ဒီ Software ကို တန္ဖိုးႀကီးႀကီးေပးၿပီး ၀ယ္ထားရတယ္ဆိုတာကို လက္ခံခ်င္တယ္။ အမ်ားျပည္သူေတြက လက္မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ Software Development ကလည္း တကယ္တမ္းသံုးတဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာမယ္။ ေရးတဲ့သူက အဓိကေပါ့။ ေရးတာမ်ားလာရင္ မ်ားမ်ားထြက္လာမယ္။ ဒါဆို သံုးတဲ့သူေတြက အဓိကေပါ့။ ဒါမွလည္း ေရးတဲ့သူေတြက အဆင္ေျပ ဒါက Cycle လိုလည္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီအပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုေနေသးတဲ့ အပိုင္းမွာ႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အ႐ွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မ႐ွိေသးဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ Local မွာသံုးတဲ့ ဒီလုပ္ငန္းေတြအတြက္ Software ေတြအတြက္ေနာက္ကၽြန္ေတာ္က Electronic နဲ႔ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အီလက္ထေရာနစ္ဒီဇိုင္းေတြကို Control လုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ Local နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လိုခ်င္တာ႐ွိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ Phone ဆက္ေပးတယ္။ Circuit ေတြလည္း ဒီမွာပဲ အပ္ၾကတာေပါ့။ အဲလိုဟာေတြအတြက္က်ေတာ့လည္း အတူတူပဲေပါ့။ Software နဲ႔ေလ။ အဲဒီအပိုင္းမွာလည္း အတူတူပဲ။ လွည့္လို႔ရရင္ လွည့္ေနတဲ့သေဘာမွာ ႐ွိေသးတယ္။ သိပ္ေတာ့အရေလာက္ေအာင္ သိပ္မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဘာကို ေသးေသးေလးေတြ အရင္တုန္းကဆိုရင္ဒီလုပ္ငန္းေသးေသးေလးေတြက Software မသံုးေလာက္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာ။ ဒါေပမယ့္ ခု ၂၀၀၈၊ ၂၀၀၉ ႏွစ္ေလာက္ေတြစၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ကို ဟာ ဒီလူေတြသံုးတာပဲဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေတြကို ႐ွိပါတယ္။ အဲေတာ့ဒီဘက္ျခမ္းမွာ အကုန္ Programmer ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သိတဲ့သူေတြကို ႐ွိပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က အျခမ္းေပါ့။ ေနာက္ ICT ဘက္မွာ ျပန္ျခံဳၾကည့္လိုက္ရင္ တကယ္ေတာ့ေကာင္းတာလည္း႐ွိသလို ဆိုးတာလည္း ႐ွိတယ္။ ဥပမာ Programe Project တစ္ခုကို အႀကီးႀကီးလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာတယ္။ တစ္လႏွစ္လနဲ႔ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ အဲဒီမွာ တည္းျဖတ္တဲ့ေနရာ အႀကီးႀကီးခ်ိန္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ System Development ကိုေသခ်ာေပါက္ထိခိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက Code ေတြကို ကုမၸဏီကေန ေဆာက္ထားတယ္ေပါ့။ ဒါေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ သူပိုင္တဲ့ဟာေပါ့။ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႔အတြက္လုပ္ေပးရတာလည္း ႐ွိတယ္။ ဒီေတာ့အဲဒီဘက္ကအျခမ္းေတြမွာလည္း နည္းနည္းေလးဒီအခက္အခဲ႐ွိတယ္။ အဲေတာ့ ေျပာင္းသြားတဲ့ဟာေတြအတြက္က်လည္း ဘာျဖစ္လို႔ေျပာင္းလဲဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္အက်ိဳး႐ွိမယ္အရာအတြက္ ခ်ိန္းတာျဖစ္လုိ႔ ဒါကိုကၽြန္ေတာ္တို႔က အျပစ္ျမင္လို႔မရဘူး။ အဲဒီအေနအထားေလးေပၚမွာပဲရေအာင္ လိုက္ထိန္းၿပီး လုပ္ေနရတယ္။
ေမး- ေနာင္ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္မယ့္ IT ေလာကရဲ႕ အေျခအေနေလးကိုလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အခု ၂၀၁၀ ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕အျမင္နဲ႔ မွန္းရရင္ေပါ့ေလ။ ၂၀၁၀ ထဲမွာ Software ေတြကို လုပ္ငန္းေတြမွာသံုးတာပိုၿပီး အသံုးမ်ားလာမယ္။ Market ကို Control လုပ္တဲ့အခါ ICT ကိုသံုးႏိုင္တယ္။ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူျပဳတာကိုး။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အ႐ွိန္အဟုန္နဲ႔ျဖစ္လာမယ့္ Hardware ေတြကိုအသံုးတည့္ႏိုင္မႈကေတာ့ ခုလည္းအိုေကေနတာပဲ။ ေနာင္လည္း ဒီထက္ပိုၿပီး ပိုေကာင္းလာတယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာေတာ့ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ နည္းေတြ႐ွိရမွာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး Software ေတြဆိုင္မွာသံုးၿပီး အိုေက မီးပ်က္သြားရင္ ဘယ္လိုေရာင္းရမလဲေပါ့။ Program ေတြထိမယ္။ ေနာက္ၿပီး ေစ်းကိုကၽြန္ေတာ္တို႔အၿမဲ Update လုပ္မယ္။ Connection က်ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲေပါ့ဆိုေတာ့ အဲဒီအခက္အခဲေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကာလတစ္ခုေတာ့ ေက်ာ္ျဖတ္ရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္က ဒါကိုသံုးခ်င္တယ္သံုးမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားကေတာ့ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ခုဆိုရင္ Software Development အေနနဲ႔အေတာ္ေလးကို ေရးေပးေနရတာမ်ိဳး႐ွိေနပါတယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီလုပ္ငန္းအလားအလာကေကာင္းပါတယ္။ မလုပ္ရေသးတာေတြက
ေမး- လက္႐ွိ ICT ေစ်းကြက္အေပၚအျမင္ေလးလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေျဖ- ေစ်းကြက္က အလားအလာေကာင္းပါတယ္။
ေမး- လူငယ္ေတြကိုေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဘာမ်ားမွာၾကားခ်င္ပါသလဲခင္ဗ်ာ။ ေျဖ- လူငယ္ဆိုေတာ့ သင္တန္းမွာလည္း လူငယ္ေတြေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အသိကုမၸဏီေတြမွာလည္း လူငယ္ေတြ႐ွိမယ္။ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အရမ္းလိုက္မိတယ္။ သူတို႔ေခတ္နဲ႔ အၿပိဳင္ေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာေတြလည္းသံုးႏိုင္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ရတာေလးတစ္ခုက တစ္ခ်ိဳဳ႕လူငယ္ေတြက စာေတြ႔လက္ေတြ႕ေတြ ေျပာဆိုေနၾကတာၾကားတယ္။ ဒါကစာေတြ႔ေလ။ ဒါက လက္ေတြ႔ဆိုတာမ်ိဳး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္တမ္း ကၽြမ္းက်င္သူတစ္ေယာက္အဖို႔ စာေတြ႔လက္ေတြ႔ခြဲလို႔မရဘူး။ တကယ္ခြဲလို႔မရတာပါ။ အေခၚအေ၀ၚေတြလည္း သိရမွာျဖစ္သလို သိၿပီးသားေတြကိုလည္း လက္ေတြ႔လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လူငယ္ေတြကို အၾကံေပးခ်င္တာက စာေတြ႔၊ လက္ေတြ႔မခြဲေစနဲ႔။ ဒါေတြဘယ္လိုေခၚတယ္ဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ထား ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဟိုလိုမ်ိဳးႀကီး စာက်က္ၿပီး ျပန္ေျဖရတာမ်ိဳးလည္း လုပ္ငန္းခြင္မွာ မ႐ွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ တကယ့္အင္တာေန႐ွင္နယ္ Exam ေတြလိုလည္း က်က္ရတာမ႐ွိဘူးဆုိေတာ့ ဒီအေခၚအေ၀ၚေတြသိသလားသိရင္ ဒါေတြ ဒီ Method ေတြကို ဘယ္လို Appline လုပ္မလဲ။ ဒီသေဘာပါပဲ ဒါႀကီးကို က်က္ဆိုၿပီး ျပန္ေျဖခိုင္းတာမ်ိဳးမ႐ွိဘူးဆိုေတာ့ အဲသလိုမ်ိဳးမခြဲေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက Study လုပ္တဲ့လမ္းေၾကာင္းကိုလည္း ေသခ်ာေ႐ြးခ်ယ္ေစခ်င္ တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ္ Specialize လုပ္မယ္ဟာဆိုတာမ႐ွိဘူး။ ျပန္ၿပီးေလ့လာေနတာေပါ့။ ဒါက မေကာင္းဘူးမဟုတ္ဘူးေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာက အဓိကရည္႐ြယ္ခ်က္ေလးထားမွ လုပ္ငန္းခြင္မွာပိုအဆင္ေျပေစမယ္ေလ။ ဒါမွ Specialist ျဖစ္မယ္ေလ။ ဒါေလးေျပာခ်င္တယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Software ဆြဲတာေတြ Development အတြက္ေတြမွာ လူငယ္ေတြလိုတယ္။ လူငယ္ေတြ Qualify ျဖစ္ၿပီး ၀င္လာရင္ အိုေကၿပီေလ။ ေနာက္တစ္ခုုကလုပ္ငန္းေပၚေရာက္ရင္ ဒီကြန္ပ်ဴတာတစ္ခုထဲနဲ႔တင္ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ငါ့ကြန္ပ်ဴတာေတာ္ရင္ၿပီးေရာ အဆင္မေျပရင္ ေနာက္တစ္ေနရာေျပာင္း ေနာက္တစ္ေနရာေရာက္လည္း ထပ္ေျပာင္းဆိုသူေရာ လုပ္ငန္း႐ွင္ပါ အဆင္မေျပဘူး။ လုပ္ငန္း႐ွင္က ယံုၾကည္တာမို႔ ေပးမယ့္အခြင့္အေရးေတြအတြက္ ၾကည့္ၾကည့္လာတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူမႈဆက္ဆံေရး၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ႐ွိတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း အဲဒါေတြလိုတာ လူငယ္ေတြသိေစခ်င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဖူးတယ္။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က သတ္မွတ္တယ္။ သူက အလုပ္ထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာကေတာ့ ေတာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယူနီေဖာင္းမ၀တ္ဘူး။ သူနဲ႔လည္း ခင္တယ္။ သူ႔ကိုလည္း သိတယ္။ အားကိုးရမွန္းလည္း သိတယ္။ ေဆာင္႐ြက္ရမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္သေဘာတစ္ခုထဲနဲ႔မရဘူး။ အမ်ားကသေဘာတူတာပဲ လုပ္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ညွိႏႈိင္းပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္တတ္ရမယ္ေပါ့။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
ေမး- ဟုတ္ကဲ့။ ခုလိုေျဖၾကားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေျဖ- ဟုတ္ကဲ့ပါ။
|
|||
| Last Updated on Thursday, 12 August 2010 11:43 |
